Sąd Najwyższy podjął ważny krok, zawieszając postępowanie w sprawie III CZP 3/25 (postanowienie z dnia 23 września 2025 r.) dotyczącej kwestii stosowania sankcji kredytu darmowego, do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE). To kolejne już zawieszenie – wcześniej, postanowieniem z dnia 30 lipca 2025 r., SN zawiesił również sprawę o sygnaturze III CZP 15/25. Działanie to pokazuje, że Sąd Najwyższy konsekwentnie uznaje konieczność wstrzymania orzekania w sprawach, które zależą od rozstrzygnięć TSUE. To także wyraźny sygnał dla sądów powszechnych: takie podejście należy naśladować.
Jądro problemu: co bada SN w sprawie III CZP 3/25?
W przedstawionym zagadnieniu prawnym SN pyta m.in. o moment, w którym konsument traci prawo do skorzystania z sankcji kredytu darmowego, czy oprocentowanie może obejmować koszty pozaodsetkowe oraz czy błędne wyliczenie RRSO może stanowić podstawę do zastosowania sankcji. Sprawa została zawieszona do czasu, aż TSUE rozstrzygnie analogiczne kwestie w sprawach prejudycjalnych.
Dlaczego zawieszenie jest ważne dla ochrony konsumentów?
Zawieszenie sprawy oznacza, że Sąd Najwyższy nie chce rozstrzygać kluczowych kwestii, dopóki Trybunał Sprawiedliwości UE nie wypowie się co do interpretacji przepisów dyrektyw konsumenckich. Takie działanie jest wyrazem odpowiedzialności i troski o spójność orzecznictwa.
Zawieszenie chroni konsumentów przed ryzykiem, że ich sprawy zostaną rozstrzygnięte w sposób niezgodny z unijnym standardem ochrony. Dzięki temu unikamy sytuacji, w której sądy niższych instancji wydałyby rozbieżne wyroki, a konsumenci byliby traktowani nierówno w zależności od regionu.
Wcześniejsze zawieszenie – sprawa III CZP 15/25
Nie jest to pierwsze zawieszenie dotyczące sankcji kredytu darmowego. Już 30 lipca 2025 r. Sąd Najwyższy zawiesił postępowanie w sprawie o sygn. III CZP 15/25. Zbieżność obu decyzji pokazuje, że SN przyjął konsekwentną linię orzeczniczą – sprawy budzące poważne wątpliwości interpretacyjne powinny poczekać na rozstrzygnięcie TSUE.
Czy sądy krajowe powinny pójść za przykładem SN?
Zawieszenia w sprawach III CZP 15/25 i III CZP 3/25 są jasnym sygnałem dla sądów powszechnych. Jeżeli dana sprawa dotyczy przepisów, które są lub mogą być przedmiotem pytań prejudycjalnych, to właściwe jest wstrzymanie się z wydaniem orzeczenia do czasu rozstrzygnięcia przez TSUE. Takie postępowanie gwarantuje spójność orzecznictwa i realizuje zasadę lojalnej współpracy z Unią Europejską.
Zawieszenie sprawy o sankcję kredytu darmowego jako przejaw odpowiedzialności
Sąd Najwyższy pokazuje, że prokonsumenckie podejście nie jest tylko hasłem, lecz realną praktyką. Zawieszając postępowania, daje wyraźny sygnał: wątpliwości prawne, które mogą mieć masowy wpływ na tysiące konsumentów, wymagają cierpliwości i poszanowania dla hierarchii prawa europejskiego.
To działanie nie tylko chroni konsumentów, ale też zapewnia, że prawo krajowe będzie stosowane w sposób zgodny z unijnym porządkiem prawnym.
Podsumowanie – Sąd Najwyższy a Sankcja kredytu darmowego
Zawieszenie spraw III CZP 15/25 i III CZP 3/25 potwierdza, że Sąd Najwyższy traktuje sankcję kredytu darmowego z należytą powagą. To decyzje, które wzmacniają ochronę konsumenta, zapewniają spójność orzecznictwa i stanowią wyraz szacunku dla prawa europejskiego. To również sygnał dla sądów niższych instancji, że w podobnych sprawach warto zastosować identyczne podejście.
